Aliasowanie

W przypadku, w którym złączymy dwa strumienie danych operatorem sumy. Pojawi się nowy schemat danych. Do kolejnych wartości tego schematu możemy odwoływać się poprzez nazwę strumienia danych indeksowanych kolejno względem początku schematu.

Możemy jednak użyć też nazw z jakich strumień powstał. Na wartość wskazywać będzie nazwa strumienia wynikowego indeksowana względem początku schematu, jak również nazwa strumienia źródłowego przesunięta względem pozycji złączenia.

Przykład używa kanonicznych deklaracji z całego rozdziału:

DECLARE a BYTE, b INTEGER
STREAM core0, 0.1
FILE 'sensor_a.txt'

DECLARE c INTEGER, d FLOAT
STREAM core1, 0.2
FILE 'sensor_b.txt'

SELECT merged[0], merged[2], core0[0], core1[0]
STREAM merged
FROM core0 + core1

Po kompilacji otrzymamy:

$ xretractor -c query.rql
merged(1/10)
        :- PUSH_STREAM(core0)
        :- PUSH_STREAM(core1)
        :- STREAM_ADD
        merged_0: BYTE
                PUSH_ID(merged[0])
        merged_1: INTEGER
                PUSH_ID(merged[2])
        merged_2: BYTE
                PUSH_ID(merged[0])
        merged_3: INTEGER
                PUSH_ID(merged[2])
core0(1/10)     sensor_a.txt
        a: BYTE
        b: INTEGER
core1(1/5)      sensor_b.txt
        c: INTEGER
        d: FLOAT

merged[0] i core0[0] oba trafiają na PUSH_ID(merged[0]) — to to samo pole. Natomiast core1[0] — pierwsze pole schematu core1 — trafia na PUSH_ID(merged[2]), nie merged[0]. Kompilator przetłumaczył lokalny indeks core1[0] na absolutną pozycję w schemacie złączonym: core0 zajmuje pozycje 0 i 1, więc core1 zaczyna się na pozycji 2. A co, jeśli operację + zastąpimy #? Zachęcam do eksperymentów.

NOTE: Opisana funkcjonalność ma pokrycie w teście: Pattern7 opisanym w załączniku pt. Testy Integracyjne.