Przebiegi kompilacji

Kompilacja zapytań w RetractorDB przebiega w wielu etapach. Każdy etap transformuje wewnętrzną reprezentację zapytań - drzewo qTree - i przekazuje wynik do następnego. Kolejność jest ściśle ustalona: każdy etap zakłada, że poprzedni zakończył się sukcesem.

qTree to std::vector<query> - centralna struktura danych kompilatora i executora. Każdy element wektora odpowiada jednemu zapytaniu (SELECT lub DECLARE) i przechowuje jego schemat pól, sekwencję instrukcji stosu, interwał czasowy, ogon startowy oraz referencje do strumieni źródłowych. Nie każdy etap utrzymuje kolejność wektora: rozwiązanie interwałów sortuje go według rInterval. Dlatego kompilacja kończy się bezwarunkowym sortowaniem topologicznym, które gwarantuje, że podczas wykonania producent poprzedza konsumenta.

Przykład śledzący

Przez cały rozdział śledzimy jedno zapytanie - query.rql - przez kolejne etapy:

DECLARE a BYTE, b INTEGER STREAM core0, 0.1 TEXTFILE 'sensor_a.txt'
DECLARE c INTEGER, d FLOAT STREAM core1, 0.2 TEXTFILE 'sensor_b.txt'
DECLARE e INTEGER STREAM core2, 0.3 TEXTFILE 'sensor_c.txt'

SELECT *                    STREAM merged FROM core0 + core1
SELECT merged[0], merged[2] STREAM result FROM merged

Po przejściu przez wszystkie etapy xretractor -c query.rql drukuje:

core0(1/10)	sensor_a.txt
	a: BYTE
	b: INTEGER
core1(1/5)	sensor_b.txt
	c: INTEGER
	d: FLOAT
merged(1/10)	tail=1
	:- PUSH_STREAM(core0)
	:- PUSH_STREAM(core1)
	:- STREAM_ADD
	core0_0: BYTE
		PUSH_ID(merged[0])
	core0_1: INTEGER
		PUSH_ID(merged[1])
	core1_2: INTEGER
		PUSH_ID(merged[2])
	core1_3: FLOAT
		PUSH_ID(merged[3])
result(1/10)	tail=1
	:- PUSH_STREAM(merged)
	result_0: BYTE
		PUSH_ID(result[0])
	result_1: INTEGER
		PUSH_ID(result[2])
core2(3/10)	sensor_c.txt
	e: INTEGER

Plan jest wydrukowany w końcowym porządku topologicznym: deklaracje core0 i core1 poprzedzają swojego konsumenta merged, a ten - zapytanie result. Nieużywana deklaracja core2 trafia na koniec. tail=1 to ogon startowy wyznaczony przez computeStartupLatency. Odwołania PUSH_ID wskazują pozycje w rekordzie wejściowym zapytania, zapisane pod jego własną nazwą: result[2] to trzecie pole rekordu merged, czyli core1.c.

Lista pól result odwołuje się wyłącznie do strumienia z własnej klauzuli FROM. Zapis core1[0] w tym miejscu kończy się błędem kompilacji Stream 'result' refers to 'core1', which is not in its FROM clause: core1 jest źródłem merged, a nie result - patrz Aliasowanie.

Podrozdziały o substratach i symbolu _ używają rozszerzonych wariantów tego samego zestawu deklaracji. Jak interpretować każdy element tego planu - patrz Debugowanie kompilacji.

Łańcuch etapów

Kolejność przebiegów i kontroli definiuje funkcja compiler::compile():

Etapy factorMatchedHashTimeMoves, deduplicateSubstrats, simplifyFieldExpressions i shareEquivalentSelectComputations są optymalizacjami, które przełączniki RDB_OPT_* mogą wyłączyć. Wyłączenie nie zmienia wartości wyniku; może najwyżej wydłużyć ogon startowy (patrz factorMatchedHashTimeMoves). Pozostałe etapy wykonują się zawsze.

checkFunctionCalls

Sprawdza nazwy i arność funkcji skalarnych względem jednej tabeli rqlFunctions.hpp. Dopasowanie ignoruje wielkość liter, a do tokena trafia postać kanoniczna nazwy. Nieznana funkcja lub niedozwolona szerokość kończy kompilację komunikatem Check result: jeszcze przed rozwinięciem generatorów, więc jeden błąd szablonu nie jest powielany N razy.

checkStreamReducerFieldRefs

Odrzuca reduktor strumieniowy (MIN, MAX, AVG, SUMC bez szerokości okna) użyty w programie pola SELECT albo w warunku RULE. Gramatyka dopuszcza go w wyrażeniu skalarnym, ale tam żaden mechanizm wykonawczy go nie obliczy: zapytanie SELECT avg STREAM o FROM AVG(src) przechodziło kompilację i nie emitowało potem ani jednego rekordu. Miejscem reduktora strumieniowego jest klauzula FROM; działające SELECT * FROM AVG(src) tej kontroli nie podlega. Etap stoi obok checkFunctionCalls z tego samego powodu - przed rozwinięciem generatorów.

expandStreamGenerators

Rozwija każdy szablon SELECT ... STREAM nazwa[N] ... na N zwykłych zapytań o nazwach nazwa$0…nazwa$(N-1) i podstawia numer instancji pod $ w polach, wartościach oraz odwołaniach klauzuli FROM. Jest pierwszym przebiegiem przepisującym plan (poprzedzają go tylko kontrole checkFunctionCalls i checkStreamReducerFieldRefs): po nim pozostała część kompilatora otrzymuje plan nieodróżnialny od ręcznie rozpisanych zapytań. Składnię i ograniczenia opisuje Polecenie SELECT.

Przed kopiowaniem szablonu sprawdza też liczbę strumieni po rozwinięciu: najwyżej 148. Pozostałe granice opisuje Granice wymiarów planu.

snapshotNamedSourceRefs

Zapamiętuje referencje źródłowe zapisane przez użytkownika przed tworzeniem substratów. Późniejsza lokalizacja pól używa tej migawki, aby odróżnić legalne tokeny syntetyczne od odwołań do składowej przeplotu #, której tożsamości wynik już nie zachowuje.

extractIntermediateStreams

Sprowadza każde wyrażenie FROM do postaci co najwyżej dwuargumentowej. Złożone wyrażenia jak (core0#core1)+core2 oraz zapisy łańcuchowe bez nawiasów (core0+core1+core2, core0#core1#core2) wymagają pośrednich strumieni. Każde zapytanie jest redukowane do punktu stałego, więc etap obsługuje również sąsiadujące podwyrażenia jednoargumentowe, np. (core0>2)#(core1>1). Etap tworzy automatycznie substraty - patrz Substraty.

expandSchemaWildcards

Rozwija symbol * w klauzuli SELECT oraz indeks [_]. Gwiazdkę zastępuje listą pól wynikających ze schematu strumienia źródłowego. Formułę z x[_] powiela zgodnie z liczbą slotów, które x wnosi do rekordu całej klauzuli FROM, a nie według własnej szerokości strumienia x. Dzięki temu jednopolowy x pod oknem x@(1,5) daje pięć elementów. Jeżeli wkład wskazanej nazwy nie tworzy w FROM spójnego bloku pól, kompilacja kończy się błędem zamiast przyjąć przypadkową szerokość.

Na tym etapie schematy pochodne rozwijają liczbowy wpis T[N] do N pól skalarnych. Deskryptor deklaracji nadal zachowuje jeden wpis tablicowy, a układ bajtów i kolejność płaskich slotów nie zmieniają się. STRING[N] pozostaje jednym polem tekstowym. Dzięki temu operatory pochodne, reduktory, AGSE i payload używają tej samej jednostki indeksowania. Patrz Rozwijanie symbolu * i Przetwarzanie symbolu _.

resolveStreamIntervals (← tu wykrywane są pętle)

Wyznacza interwał czasowy (delta) każdego strumienia na podstawie operatorów algebraicznych i interwałów strumieni wejściowych. Algorytm iteracyjny - w każdej rundzie rozwiązuje tyle strumieni, ile jest możliwe. Agregat okna rekordowego w liście SELECT nie zmienia interwału i wymaga pojedynczego odwołania do strumienia w FROM; złożona klauzula jest tutaj odrzucana. Etap wykrywa cykliczne zależności zatrzymując się, gdy liczba nierozwiązanych strumieni przestaje maleć - patrz Rozwiązywanie interwałów i Wykrywanie pętli.

factorMatchedHashTimeMoves

Rozpoznaje dopasowane przesunięcia argumentów przeplotu. Gdy i·ΔA=k·ΔB, przepisuje (A>i)#(B>k) do (A#B)>(i+k), redukując dwa substraty przesunięcia do jednego substratu przeplotu. Przypadki niedopasowane oraz substraty współdzielone z innymi konsumentami pozostają bez zmian - patrz Substraty.

Przesunięcie przenosi milczenie do początku logicznego, a nie wstawia rekordy prefiksu. Równość fizycznych przesunięć sprawia, że obie strony reguły mają ten sam emitowany ciąg i ten sam początek logiczny. Ogony równe nie są: strona sfaktoryzowana czyta treść wprost z przeplotu, więc jest gotowa nie później, a zwykle wcześniej niż strona czytająca składowe po ich własnym przesunięciu. Reguła jest zatem optymalizacją opóźnienia, nie przepisaniem neutralnym - zakres twierdzenia R1 i kontrprzykład: Formalne podstawy i dowody.

deduplicateSubstrats

Optymalizacja: jeśli dwa zapytania korzystają z tej samej operacji pośredniej (np. core0#core1), etap wskazuje drugie zapytanie na substrat utworzony przez pierwsze. Unika powielania obliczeń - patrz przykład w Substraty.

validateSubstratNameUniqueness

Sprawdza, czy dwa substraty o tej samej nazwie opisują ten sam program. Kontrola działa po extractIntermediateStreams, przed pierwszym sortowaniem topologicznym w expandSchemaWildcards, i ponownie po deduplikacji. Podkreślenia w zwykłych nazwach również mogą powodować kolizję: A_B + C i A + B_C tworzą nazwę STREAM_ADD_A_B_C. Nazwy dłuższe niż 200 bajtów są stabilnie skracane przez composeStreamName(), a ten sam warunek chroni także przed kolizją skrótu. Różne programy dają odmowę kompilacji z komunikatem Substrate name '...' denotes two different programs; identyczne duplikaty są dozwolone, także przy wyłączonej deduplikacji. Kontrola nie zależy od przełączników optymalizatora. W ad hoc i resecie odmowa wraca do klienta, a serwer nadal działa. Zachowanie sprawdzają ut_compiler i it_plan_error_e4-run.

resolveFieldReferences

Przekształca odwołania do pól ze schematów źródłowych na indeksy płaskie w schemacie wynikowym. Obsługuje aliasowanie po sumie - core0[0] zamienia na str1[0] itp. - oraz zapamiętuje, do którego źródła została rozwiązana goła nazwa pola. Nazwane odwołania zapisane przez użytkownika są śledzone osobno, aby późniejszy przebieg nie pomylił ich z tokenami syntetyzowanymi przez kompilator. Goła nazwa liczbowej tablicy jest odrzucana: a nie znaczy a[0]; trzeba podać element. Patrz Aliasowanie.

resolveWindowAggregates

Wyodrębnia program argumentu każdego agregatu okna - MIN, MAX, AVG albo SUMC(wyrażenie : W) - z listy SELECT do tabeli query::windowGroups. Sprawdza dodatnią szerokość, typ liczbowy, jedno źródło historii, obecność odwołania do pola oraz zakazy zagnieżdżania i użycia w RULE. Identyczne trójki źródło–wyrażenie–szerokość współdzielą grupę i jedno przejście po historii. Token agregatu staje się bezargumentowym operandem wskazującym obliczony wynik grupy.

inferFieldShapes

Jedyny etap ustalający publiczny kształt pola SELECT: typ, długość i krotność. Kształt wynika z całego programu pola - przebieg odtwarza arytmetykę wykonawczą na stosie typów, łącznie z promocją BYTE, jawnymi konwersjami w środku wyrażenia, wynikiem agregatu okna oraz szerokością STRING. Etap zastąpił wcześniejsze reguły lokalne (propagateCopiedFieldShapes, inferStringFieldTypes), które rozstrzygały kształt tylko w wybranych przypadkach - patrz Równanie typów w górę.

Przebieg działa do punktu stałego, bo drzewo jest jeszcze posortowane według interwału i konsument może stać przed producentem. Obejmuje wyłącznie węzły kopiujące schemat operandu; reduktory i okno @ zachowują schemat zbudowany przez swój operator, a deklaracje DECLARE pozostają nietknięte. Etap poprzedza upraszczanie wyrażeń: po zwinięciu stałych szerokość pola zależałaby od przełącznika optymalizacji.

checkRuleConditionShapes

Stosuje do warunków RULE tę samą kontrolę obliczalności, którą inferFieldShapes stosuje do pól. Warunek reguły wykonuje ten sam ewaluator wyrażeń, więc bez tego etapu niepoprawny warunek omijałby kontrolę i dawał po cichu złą wartość. Przebieg niczego nie zapisuje w planie - jedynie odrzuca warunki, których nie da się obliczyć.

simplifyFieldExpressions

Upraszcza programy pól SELECT, argumenty agregatów okna rekordowego oraz warunki RULE po rozwiązaniu referencji, ale przed współdzieleniem równoważnych obliczeń. Przebieg zwija wyrażenia stałe, łączy bezpieczne ogony stałych w arytmetyce całkowitej oraz w konkatenacji STRING oraz usuwa zgodne typowo elementy neutralne (E+0, E-0, E*1, E/1). Przy osobnym przełączniku aggressive_expr_optimization=ON zapisuje powtórzone dokładne czynniki jako potęgę, np. E*E*E jako E^3; domyślnie ta reguła jest wyłączona.

Przebieg zachowuje semantykę wartości NULL i promocję typów. Dlatego nie upraszcza E*0, nie reasocjuje FLOAT ani DOUBLE i pozostawia bez zmian programy, których typu lub działania nie potrafi bezpiecznie ustalić. Redukcja powtórzonego czynnika dotyczy tylko typów o dokładnym mnożeniu (BYTE, INTEGER, UINT, RATIONAL); dla FLOAT i DOUBLE pojedyncze mnożenie nie jest zastępowane wywołaniem pow.

Reasocjacja ogona (reguła B) wymaga ścisłej równości wartości, włącznie z NULL, przy włączonej i wyłączonej optymalizacji. Dla bazy INTEGER, UINT lub BYTE i stałych INTEGER strażnik wyznacza przedziały wartości bazy, dla których wynik pośredni i wynik po przepisaniu mieszczą się w reprezentacji. Przepisanie jest dozwolone tylko wtedy, gdy dziedzina określoności wyniku po przepisaniu zawiera się w dziedzinie wyniku pośredniego. Dla BYTE strażnik przyjmuje cały zakres INTEGER, ponieważ złożona baza, np. b+b, już daje INTEGER. Pozostawia więc m.in. (i+1)-1 przy INT_MAX, i*-1*-1 przy INT_MIN oraz u*-2*-3 i u+5-3 nad UINT w formie krokowej, zachowując przepełnienie pośrednie jako NULL.

Dla RATIONAL oraz pozostałych nieudowodnionych promocji reguła B odmawia reasocjacji; nie ogranicza to zwijania wyrażeń stałych ani usuwania zgodnych typowo elementów neutralnych. Konkatenacja STRING pozostaje dozwolona. Regresja it_expr_corpus-value obejmuje granice INTEGER/UINT, promocję BYTE, przepełnienie RATIONAL i kontrolę u+3-5; sprawdza wartości i deskryptory także przy all-off.

shareEquivalentSelectComputations

Wykrywa jawne zapytania SELECT o równoważnych programach pól i drzewach FROM zawierających STREAM_ADD. Porządkuje tylko dwoje dzieci pojedynczego węzła STREAM_ADD, bez zmiany grupowania całego drzewa. Dla każdej klasy równoważności tworzy jeden substrat STREAM_SELECT_*, a publiczne zapytania pozostawia jako lekkie projekcje zachowujące własne nazwy, deskryptory, reguły i storage. Przebieg wykonuje się przed lokalizacją offsetów - patrz Substraty.

localizeFieldOffsets

Przelicza odwołania do pól (b[x], c[y]) na pozycje w spłaszczonym rekordzie wejściowym zapytania, zapisywane pod jego własną nazwą (result[z]). Dla sumy + offset wynika z liczby pól wcześniejszych składowych. Dla przeplotu # oba argumenty dzielą te same pozycje wspólnego schematu; tożsamość składowej nie jest już dostępna przez jej nazwę.

Pozycję da się wyznaczyć tylko dla strumieni z klauzuli FROM i dla źródeł osiąganych przez substraty wygenerowane przez kompilator. Odwołanie do źródła strumienia pośredniego, który jest zapytaniem użytkownika - np. core1[0] przy FROM merged - kończy kompilację błędem Stream '…' refers to '…', which is not in its FROM clause. Taki strumień ma własny interwał i bufor, więc pozycji jego źródeł w rekordzie wejściowym konsumenta nie ma czym wyznaczyć.

Na tym etapie kompilator odrzuca napisane przez użytkownika A[0], A.pole, A[_], A.* i gołe nazwy pól, jeżeli wskazują składową osiąganą przez #. Kontrola obejmuje także warunki RULE oraz źródła ukryte w automatycznych substratach. Legalne pozostają odwołania przez nazwę strumienia wynikowego, niekwalifikowane * oraz jawne odzyskanie składowej przez & lub %.

computeLogicalOrigin

Oblicza query::logicalOrigin, czyli indeks pierwszego rekordu, który w ogóle istnieje. Różnica wobec ogona jest jakościowa: ogon mówi „jeszcze nie teraz“, origin mówi „ten rekord nie ma definicji“. Źródłem początku logicznego jest okno @(k,L) stemplowane końcem przedziału - jego wczesne rekordy sięgałyby przed początek źródła - agregat okna rekordowego, który dodaje W-1, oraz przesunięcie >N, którego rekord n niesie rekord n-N. Pozostałe operatory origin wyłącznie przenoszą, tym samym odwzorowaniem indeksu, którym czytają dane.

Dla @ i >N postać jest zamknięta; dla +, #, -, Theta i ~Theta przebieg szuka najmniejszego indeksu osiągającego próg składowej, połowiąc po niemalejącym odwzorowaniu. Listing planu pokazuje wartość jako origin=.

computeStartupLatency

Oblicza query::startupLatency, czyli liczbę początkowych slotów własnego interwału strumienia, w których istniejący wynik nie jest jeszcze gotowy. Źródła mają ogon 0; >N daje max(0, W_src − N), bo czyta rekord starszy od bieżącego; przeplot uwzględnia ogony obu wejść i fazę rzeczywiście wybieranej składowej; suma bierze maksimum granic dostępności obu wejść. Różnica oraz oba rozploty używają dokładnych granic fazowych - lewy rozplot nie dodaje bezwarunkowo jednego slotu. AGSE używa granicy wynikającej z najnowszego pola okna, a redukcje i agregaty okna rekordowego nie dodają własnego ogona. Listing planu pokazuje wartość jako tail=; runtime nie emituje podczas ogona żadnego rekordu. Liczba slotów milczenia wynosi origin + tail.

Ten przebieg biegnie po computeLogicalOrigin i przed obliczeniem pojemności: ogon zależy od tego, które sloty są rekordami, a wymagana historia - od chwili pierwszej emisji konsumenta.

computeRequiredCapacities

Oblicza wymagane pojemności buforów dla każdego strumienia na podstawie odległości między czołem producenta a indeksem czytanym przez konsumenta. Dla przesunięcia >N odległość wsteczna wynosi W_out-W_src+N, więc podstawowa pojemność to W_out-W_src+N+1. Jeśli źródłem jest deklaracja, dochodzą dwa rekordy wyprzedzenia: rekord uzbrojony przy otwarciu storage i zerowy prefetch. Wynik jest ograniczany od dołu do jednego rekordu. Pojemność historii jest wymaganiem wykonawczym, a nie prefiksem wyniku.

Agregat okna rekordowego wymaga zachowania co najmniej W kolejnych rekordów wskazanego źródła. Pojemność uwzględnia także jego początek logiczny, ogon i różnicę interwałów tak samo jak pozostałe odczyty historii; nie jest dobierana wyłącznie jako lokalne W.

validateConstraints

Weryfikuje poprawność semantyczną skompilowanego planu: zgodność typów i płaskich szerokości, rozmiary okien, dostępność źródeł danych oraz ograniczenia operatorów. Przeplot # wymaga równych płaskich schematów, niezależnie od tego, czy wejście zapisano jako T[N], czy jako N pól skalarnych.

applyCapacitiesToStreams

Aplikuje obliczone pojemności do obiektów strumieni. Magazyn MEMORY zachowuje większą z wartości RETENTION n i potrzeby planu; dla źródeł zadeklarowanych pojemność wynika z potrzeb konsumentów.

Dla przeplotu kompilator redukuje stosunek \(\Delta_a/\Delta_b=p/q\) do względnie pierwszych dodatnich \(p,q\) i przegląda jeden pełny okres fazowy \(p+q\). Dla każdego slotu \(i\) tego okresu ustala, którą składową wybiera przeplot i pod jakim indeksem \(j(i)\), po czym bierze maksimum wymaganego opóźnienia:

\[ W_{\#} =\max_{0\le i<p+q}\left( \left\lceil\frac{\bigl(j(i)+1+W_{s(i)}\bigr)\Delta_{s(i)}}{\Delta_c}\right\rceil -1-i \right) \]

Wynik przeglądu jest dokładny - ani nie zaniża, ani nie zawyża granicy przyczynowej. Rachunek prowadzony jest w arytmetyce 64-bitowej, bo iloczyn \((j+1+W)\cdot\text{licznik}\cdot\text{mianownik}\) przekracza zakres int już dla umiarkowanych interwałów. Powyżej progu kHashPhaseScanLimit funkcja HashStartupLatency() (SOperations.hpp) stosuje bezpieczną granicę bez przeglądu faz:

\[ W_{\#,\mathrm{fallback}} =\max\left( \left\lceil\frac{W_a\Delta_a}{\Delta_c}\right\rceil, \left\lceil\frac{W_b\Delta_b}{\Delta_c}\right\rceil +\left\lceil\frac{p+q-1}{p}\right\rceil \right) \]

Pierwsze dwa składniki przeliczają ogony wejść na sloty wyjścia; dla zerowego ogona wkład wynosi zero. Składnik \(\lceil(p+q-1)/p\rceil\) opisuje tylko fazę i sam nie wystarcza przy niezerowych ogonach wejść. Cała granica jest zachowawcza: nie zwalnia rekordu przed gotowością zależności, ale nie obiecuje nadmiaru dokładnie jednego slotu. Regresja ut_soperations::xSOperations.hash_startup_latency_above_scan_limit_stays_safe porównuje ją z niezależnym przeglądem także dla niezerowych ogonów.

Regresje obejmują między innymi stosunki \(3/5\), \(3/2\), \(7/11\) i \(160/147\), w tym okresowe rekordy w całości NULL w nieprzepisanej lewej stronie tożsamości R1; wzór operatorowy pilnuje test ut_h10aGate.

checkHistoryMemory

Sumuje koszt historii źródeł DECLARE i pierścieni MEMORY, po ustaleniu ich pojemności. Jeśli przekracza [limits] history_memory_mib, zwraca błąd z liczbą bajtów i strumieniem o największym udziale. Magazyny plikowe nie wchodzą do tej sumy.

applyDiskRetention

Stosuje [storage] default_retention do strumieni DEFAULT i DIRECT bez jawnej retencji, także substratów. Dla ograniczonej liczby segmentów sprawdza, czy historia potrzebna planowi mieści się w najkrótszym stanie po rotacji: (segmenty - 1) * pojemność + 1 rekordów. Jeśli nie, odmawia kompilacji ze wskazaniem strumienia, retencji i potrzebnej głębokości. segmenty = 0 oznacza historię bez ograniczenia i nie podlega tej kontroli.

topologicalSort

Bezwarunkowo przywraca końcowy porządek producent–konsument. Jest to część poprawności wykonania, nie kosmetyka prezentacji planu: interwał wyniku # jest mniejszy od interwałów wejść, więc wcześniejsze sortowanie po interwale może przesunąć konsumenta przed producentów.

Przebiegi przepisujące plan są dodatkowo otoczone kontrolą verifyUserFieldNamesPreserved(). Optymalizacja może zmieniać i usuwać substraty wewnętrzne, ale nie może zmienić nazw pól żadnego publicznego strumienia, ponieważ trafiają one do obserwowalnego deskryptora .desc.

Etapy kontrolne i przepisujące zwracają "OK" lub komunikat błędu - wówczas kompilacja się zatrzymuje. Wyniku tego rodzaju nie zwracają snapshotNamedSourceRefs, computeRequiredCapacities (zwraca mapę pojemności) ani topologicalSort. Odwołanie do nieistniejącego strumienia wykrywa checkStreamReferences przed przepisywaniem planu; przyczyna wraca jako status kompilacji. xretractor -c wypisuje ją w Check result: i kończy się kodem 71 na Linuksie. Błędy wewnętrzne kompilatora są oznaczane osobnym prefiksem i nie są przedstawiane jako odmowa planu użytkownika.